Flessenpost

We hebben hier in Warnsveld en Zutphen iets heel leuks deze week. De Week van de Ontmoeting. Meteen achter de landelijke Week van de Eenzaamheid aan. Een lokale organisatie organiseert tijdens deze week allerlei leuke dingen om mensen bij elkaar te brengen. Zo wordt er op verschillende plekken voorgelezen aan mensen die zelf niet (meer) zo goed kunnen lezen en er worden verhalen verteld. Mensen kunnen met honden gaan wandelen en/of lekker met ze knuffelen. Er worden dansworkshops speciaal voor ouderen georganiseerd. Voor zaterdag is het de bedoeling dat er pompoensoep gemaakt wordt en dan wordt gedeeld met de buren. De plaatselijke winkels hebben de benodigdheden in de aanbieding en ook kun je hier een aantal recepten vinden.

En er is flessenpost!

Nou klopt die term niet helemaal, maar het is wel hartstikke leuk! De inwoners van Zutphen en Warnsveld kregen afgelopen week twee kaarten in de bus. Een aantal columnisten (onder wie ik  ) van een plaatselijke krant werd gevraagd om een paar tekstjes te schrijven voor op de voorkant. Twaalf ervan werden geselecteerd, een vormgeefster maakte er iets leuks van en tadaa… Op een speciale website kun je een adres opvragen en dan mogen de kaarten opgestuurd worden, naar een (waarschijnlijk) wildvreemde in je eigen woonplaats. Helaas heb ik nog niets op de mat gevonden en nog jammerder is dat we ook geen kaarten om op te sturen ontvingen. Gelukkig kan ik die ook op bepaalde plekken ophalen en kan ik alsnog mijn eigen flessenpost opsturen. Wat een leuk idee, hè?

Aan wie zou jij zomaar een kaartje willen sturen?

 

Kaart WvdOntmoeting

Hormoonboost

Een tijdje geleden heb ik op een grappige manier uiting aan een van mijn voornemens (zomaar iets geven) gegeven. Voor het eerst in mijn leven kocht ik koopzegeltjes in de supermarkt. Daarna gaf ik deze weer terug aan de caissière. Ze keek me verwonderd aan. Ik vroeg haar de zegeltjes te geven aan de eerstvolgende klant die koopzegels wilde. Toen keek ze nog verbaasder. Dat was dikke pret voor mij. Ik weet niet precies welk hormoon het was, maar het had in elk geval iets met geluk te maken. Ik kreeg er een enorme boost van. Man, wat voelt dat goed om te doen! Mijn hele lijf werd er warm van. Ik zag nog hoe de caissière het vertelde aan een collega, ze had zoiets waarschijnlijk nog nooit meegemaakt. Ik stond stilletjes te genieten en genoot, toen ik de winkel verliet, ook van het feit dat ik niet wist wie de zegels in ontvangst zou nemen. Een goede daad misschien om te doen voor een ander, maar het was vooral voor mezelf. Dat zou ik nog veel vaker moeten doen!

Een leuk initiatief is de uitgestelde koffie. Dat je een extra koffie betaalt en dat iemand anders dat kopje koffie dan op kan drinken als hij/zij daarom vraagt. Meer hierover vind je achter deze link.

En jij, doe jij ook wel eens zoiets geks, gewoon voor een ander en hoe voelt dat dan? Vertel eens, ik vind het leuk om te lezen.

 

koffie hart

 

Mijn grootste droom?

Wereldvrede. Dat is echt mijn allerallerallergrootste droom. Altijd al, maar pas kort geleden, tijdens een geleidemeditatie, durfde ik hem toe te laten. Want… onmogelijk, onbereikbaar, dat zal toch nooit kunnen? Toch?

Ja, wie zal het zeggen? De kans is niet groot dat wij het nog gaan meemaken. Dat iedereen vrede ervaart en met respect met alle mede-aardbewoners omgaat.

Maar dat wil niet zeggen dat we geen stappen kunnen zetten, of stapjes. En dat is nou precies wat ik ga doen. Dat wordt mijn project. Mijn peace project. Ik ga onderzoeken hoe en of (maar eigenlijk weet ik wel dat dat kan) ik vrede in mezelf (dat heb ik al ervaren, meerdere malen, zelfs voor langere tijd) kan ervaren en mijn ervaringen delen.

Eigenlijk is het niet helemaal nieuw, ik ben al heel lang bezig met vrede met mijn leven creëren. Op verschillende vlakken. Op mijn zestiende begon ik actief met bewustwording en sinds die tijd heb ik talloze workshops gevolgd en (mede)begeleid. Ook op creatief vlak heb ik ontzettend veel gedaan. In 2010 richtte ik me meer op ondernemen, geldzaken en hoe ik met mijn talenten en passies mijn geld kon gaan verdienen. En nu komt het allemaal bij elkaar, wordt alles als het ware aan elkaar geweven en krijg ik het idee dat ik heel dicht bij mijn bestemming aan het komen ben. Ik zou natuurlijk dolgelukkig zijn als ik mee zou maken dat de mensheid in vrede kan leven op deze schitterende en kostbare aardbol. Maar als ik echt het gevoel heb dat ik mijn leven ten volle leef, dat ik er alles aan doe om vrede te ervaren en ervoor gezorgd heb dat ik losse eindjes aan elkaar heb geknoopt, schulden heb ingelost en ruis tussen mij en andere mensen heb laten oplossen, dan draag ik mijn steentje bij. Als we dat nou allemaal doen, wow, wat een wereld zou dat zijn!

 

Wereldfeestje

Vrede

Vrede in je leven? Zo makkelijk vinden wij dat niet. Zeker in dit land is de vrede ver te zoeken. Ook al hebben we dan geen oorlog, je ziet maar weinig echte vrede. Je hoeft alleen maar om je heen te kijken en de gezichten van de mensen te zien. Het is ook een hele kunst om je niet te laten bepalen door de dingen om je heen, het weer bijvoorbeeld waar ik nogal eens over loop te miepen als de regen met bakken uit de hemel valt. De vrede vanbinnen te voelen, dat is de echte kunst. Gelukkig zijn er vele mensen die dat tot een van de belangrijkste dingen in hun leven hebben gebombardeerd en er zelfs hun hele leven aan wijden. Daar kunnen wij dan weer van leren en inspiratie uit halen. De van oorsprong Vietnamese boeddhistische meester Thich Nat Hanh is zo iemand die duizenden mensen inspireert. Oprah Winfrey sprak met hem. Het filmpje zie je hier.

Peace

Peace? Hmm, op dit moment voel ik helemaal niet zoveel peace.

Mijn gedachten gaan alle kanten op. Wat moet ik doen vandaag? Wat wil ik eigenlijk in mijn leven? Hoe geef ik daar vorm aan? Soms verzand dat in niets doen en me aan het eind van de dag shit voelen. Weer ‘niets’ uitgevoerd. Op andere dagen maak ik een planning en probeer me daar zoveel mogelijk aan te houden en als ik het helemaal goed wil doen, gebruik ik daar ook een timer bij. Elk halfuur gaat ‘ie af en dan sta ik stil bij wat ik daarna ga doen. Dat helpt. Dat was ik vandaag ook van plan en ga ik straks ook doen. Maar er kwam iets tussendoor en dat heb ik gelukkig niet laten lopen. Dag vier van de Fuck it! Shine your light challenge van Simone Levie bracht me tot tranen. Bij mijn verlangen. Onder alles wat ik naar verlang, ligt een groots verlangen: dat er eindelijk vrede is op de wereld, dat iedereen vrede ervaart in zichzelf en over het leven. Dat lijkt te groot en onmogelijk, maar ik kan wel mijn leven hieraan opdragen en zelf stappen en stapjes in deze richting gaan zetten. Vrede in mij, vrede met mijn leven. Mijn Peace Project.

Aan de slag!

 

Make things happen